تبلیغات
خفن خفن خفن - ANTOLOXÍA

ANTOLOXÍA

دوشنبه 22 بهمن 1386

 El cutu cortaba comu’l cuchiellu d’un carniceru. La nueche emponía comu ama y siñora asoluta. Les ñubes apinaes d’agua xelao corríen entemeciéndose les unes peles otres penriba’l paisaxe qu’agora s’atopaba fundíu nel sen d’una escuridá misteriosa. Hebía tiempu que dexaren de taramiellar les llampardaes tremoroses de les veles y les llámpares de sain. Too paicía durmir baxo la bóveda’l cielu. De xemes en cuandu un llobu aullaba anunciando la so fame y tol pueblu escapaba del fríu empoxándose ente los cobertores d’unes cames quexicoses.

   Pente lo prieto de la nueche namái que s’atrevía desafiar a les escuridaes una lluz de tonu buxu qu’allumaba a lo cobarde l’interior d’un cuartu. Dientru, una xoven que nun trespasiaba los venticincu taba ayena al cutu reinante. Otres preocupancies, que de xuru yeren muncho más emportantes que les ganes d’afuxir del fríu, facíenla imune a la baxa temperatura qu’invadiere la so casa. Afayábase sentada enriba la cama colos güeyos llonxe d’aquel escenariu. Yera enforma guapa, el so pelu sueltu esgoliábase–y pelos costinos a lo desdexao, la so piel yera blanca y tresparente comu’l mármole, pero na so cara un xestu de coruxia y desesperanza mecíes dába-y un aspeutu espantible. Una gran traxedia hebía tar royéndo–y los resortes de la so xixa, pa que la mirada-y lu espeyara asina. L’amargor de l’angostia esguilába-y pel gargüelu faciéndo-y un ñuedu.

   ¿Cuála yera la razon d’una sufrencia d’esta frasca? ¿Qué fexera esta probe muyer p’atopase nesta situación?

   Meses atrás, aportó al pueblu un home estrañu. Nun escomencipiu losve cinos recibiéronlu con muncha medrana, —pos yera raru’l caminante que se dexara caer per un sitiu tan separtáu—, pero darréu, los mieos esficieronse al ver que’l probe taba feríu y daba muestres de tartir una gran fame na so presona. Los restos de resquildu esfumiáronse cuandu’l caminante-yos contó les razones peles que diera colos sos güesos naquella tierra. Contabaque na so mocedá cometiera un gran pecau a los güeyos de Dios. La penitencia que los confesores–y punxeren a la so ánima fo la de caleyar pel mundiu diendo de ciodá santa en ciodá santa fasta que los sos pecaos foren esaniciaos de la memoria’l Criador. Agora atopábase en guacéu a Roma y na rodalada’l pueblu, u les castañales medraben más xuntes, onde la lluz del Sol vía torgáu de miente más firme’l so camin, na fondura más prieta’l monte atacáronlu unos bandíos que-y guiparen los arrataos aforros que llevaben los sos bolsos y el so zurrón royíu pela fonda probeza. Al ver los lladres la poca plata qu’atresoraba aquel pelegrín, fendiéron–y un fierru en so llaceriosu cuerpu y dexáronlu morrer nel coral de la floresta y a nun ser —sigún elli mesmu contaba—, pela piedá de Dios que lu sofito allevantáse sigún taba, nun sería pa llegar al pueblu aú atopar abellu y cebera. A los del pueblu nun-yos pasó esta hestoria per alto y escaeciendo’l so pasáu pecaor, ruxóse dende la casa mas alloñada al molín y dende la ferrería al conventu la santidá d’esti penitente al que la gracia devina dexare caer per aquella rexón. Los flaires del monasteriu curáron-y les feríes y el ferreru encargóse de da-y cama al místicu aportáu de sabe Dios ónde.

   La xoven alcordábase d’estes imaxes una a una y dende los pies de la so cama, —colos güeyos apegaos nel paisaxe, qu’esporpollaba perende la ventana—, siguió enriestrando aquella hestoria ú agora ella facía la so aparición.

   Yera la fia’l ferreru. Llamábase Asunta y na so casa taba viviendo’l pelegrín, precisamente en cuartu qu’agora él la acupaba. Los flaires, sobre too, atrayíos pela piadosa aventura’l desconocíu, ensamaben xunta elli en cuantes podíen y ascuchaben con pricuru y ensin ablayu la miesma hestoria de la pelegrinación a Roma. La xente nun yera menos interesao pel relatu y de sutrucu, l’acabante llegar fo cuasi escolingáu na llende ente lo humano y lo devino.

   Asunta convirtióse na esclava d’aquel santu en vida y seguíalu ensindase cuenta a tolos llaos con cualaquier disculpa. De secute, el viaxeru diose cuenta qu’al par d’elli taba la neña; enforma defícil sería nun dase cuenta de la presencia d’aquella que diba a la tema en guapura colos ánxeles y querubinos del cielu.

   Nel escomencipiu fo una sensación de bayura nel alma, darréu, el pelegrín desaminó caún de los detalles del cuerpu y ánima d’Asunta. Pa ella un sentimientu d’amor xorrecía decididamente no mas fondero’l so corazón.

   Pronto l’interés de los dos algamó l’antoxana del namoriscamientu y les carbayeres alloñaes del puebíu foron testigues silencioses y cómplices d’esi amor ñacíu cuasi ensin que naide lu sospechare, de fuercia impaciente p’asperar a ser bendeciu n’altar.

   Los novios acabantes d’entamar aprovechaben el momentu mas ñarrupa demostrar el so amor xunta los regatos d’espeyu o embaxu les castañales qu’entamaben a esfacese de les fueyes d’oru. Nestos trebeyos hebo xuramentos de bodes y el pelegrín diba escaeciendo la so idea d’entamar otra vegada el so guacéu penitencial a la Santa Ciodá.

            El ferreru —posaderu’l pelegrín y pá d’Asunta—, vía con güeyos enllenos d’orgullu’l cortexu a la so fía. Nun tolos díis faise un suegru d’un santu. Y escomencipio l’iviernu con una bendición a aquel pueblucu afondigonáu nel valle de xabaz paisaxe.

--

ارسال شده در

دیدگاه ها : دیدگاه

نویسنده : عرفان صداقت

صفحات وبلاگ

مطلب اخیر